Vandoag is alens te wied om dicht bie die te komen. Toch mor tegen beter waiten in bie dunen laangs noar t end van t aailand. Doar is t leeg en stil. De vuurtoren aan overkaant trilt in de stekende zun. Boven t zaand schrieven swaalfkes onbegriepeleke taikens tegen t aivege blauw. Tied het hier… Continue reading →