veur Michelle Doppio? vruig ze. k Haarvroagd om n dubbele espresso,mor doppio haar zok overaalal oardeg nuzzeld, zo bleekin t Drintse dörp woar k neerstreekom dit gedicht te moaken,mor dat wos k toun nog nait.k Haar mien pedde op van ExcelsiorRötterdam. t Café zat vol,liek as k zulven votdoadelk mitbokbier, saté en haile dikdakkerij der… Continue reading →

In d’oavend verschienen twij lichtjes, eerst bewegelk, din stokstief stil. Even knipperend, hail veurzichtjes. Nait zeker, wat d’aigenoar wil. Aan d’aander kaant stoa ik, mit n laampke te schienen. Veural nait zörgen veur schrik, dat dai lichtjes nait verdwienen. In t onzichtboare zugt e mie nait t Draaigende licht verblindt hom. Nait benaauwd, hai moakt… Continue reading →