n Geur van vochteg holt hangt om ons hen.
Bleshounder drieven zunder doul op t wotter
en laangs oever sloapen ekkelbomen.
Geel wiegelt blad in spaigelbeeld.

n Swoan stekt snoavel in zien veren.
Klaine geluuden van zwaarvende mezen
weven een web van stilte in dizze harst.
Buten is alles mit alles in balans.

In ons baiden gait störm tekeer.
Der is mekoar zo veul oet te duden
mor juuste woorden verwaaien op de wind.

Wie sloeten deur zaacht achter ons,
soppen triesterg terog noar ons fietsen
en vegen swiegend prudde van de stevels.