“Hé reutekneuter, gaaist met visken vannacht? Astoe t bier den met nems bist doe n bovenstebeste pik.”

In twijduustern rie k op mien brommer achter Rinus an. Volpakt mit mien hangel en vistuug. Achterop n deuze mit blikken Schultenbräu. Veur mie ridt Rinus. Hai staait ok hailemoal bol van t vistuug.

Eerst n hail end liekuut laangs t knoal. Avebe veurbie de brogge over, links en den òfsloan de Schoalbergerweg op. Even verder n bord ‘de Slegge, forellenviskederij’. Overdag kinst der tegen betoalen visken.

“Bovenstebeste viskstee. Mor zol k betoalen om der te maggen visken? k Bin doch nait maal?”

Rinus zet zien brommer tegen de koniferen en boant zok mit zien begoazje n weg noar t hek. Doar is n stuk goas lös. k Lop hom achterna mit mien boudel en de blikken bier. Kroep deur t lözze goas en stoa veur n stille viskviever. Wie bennen allain, in t wodder spaigelt d’oavendhemel.

“Der wordt wol zegd, dat as de wolken licht geven de visken hier boven t wodder zweven.”

Mor noe bennen der gain lichtende wolken. En gain visk te zain, loat stoan n zwevende visk. t Zel wol n foabeltje wezen.

Wie zetten onze hangels uut, lienen en dobbers t wodder in. Wie goan der bie zitten, loaten de stilte tot daip in onze hoarvaten tou deurdringen. Visken: dat is turen noar dien dobber. Mor aigenliek is t bespaigelen. De drokte van ale dag votzinken loaten, tot zokzölf kommen.

Bespaigelen dus, overdinken. Mor zo n schier oaventuur mout wol pazend omliest worden. Al gaauw bennen onze eerste blikken bier leeg. Dat zummerweer moakt ok zo dörsteg.

“k Wol der wel wat vreterij bie hebben.”

Rinus staait op, hoalt uut zien begoazje n barbekjoe. Gaauw het hai de kooltjes witgluiend, spraaidt n kilopak speklappen uut over t reuster. Mien nösters vangen de baklocht en k krieg ok trek.

Mor Rinus het ze geern goud deurbakken.

“As zai swaart worden den is dat nait slim. Bietje rode sju der over en doe pruifst der niks meer van.”

Mit de kniepvlezze rode stroganoffsju pertbaaier k t verkoolde vlaais te maskeren. t Lokt nait echt. Bie onze dobbers blieft t stille. De visken hier bennen nait zo happeg.

“En as wie n vette bek hebben van t vlaais…”

Rinus teuvert n vlezze wodka teveurschien.

“Dizze löst al t vet op en moakt die weer smui.”

As n waarme deken spraaidt de wodka zok uut in mien maag, over t berre aanbrande speklap hen. Nog zo n teug en den komt t zweverege gevuil.

“t Smoakt die goud, nait? Bietje meziek der bie.”

De heavy metal donst mie mien dompege köp binnen. Om ons hin is alens stille. Ok de dobbers. n Wolkeloze nachthemel spaigelt zok in t wodder.

De swoare bastonen van de meziek trekken ons aal verder de nacht in. En wie worden daipzinneger as n nöchtern minsk wezen kin.

“Wereld gaait noar de kloten, dat is kloar.”

Dat is nog nait zo daipzinneg. Mor den komt Rinus mit zien daipste gedachte:

“Mor hest wol es der an docht dat wereld ok hol wezen kin in stee van bol?”

k Zeg niks. Rinus zugt de vroagtaikens boven mien heufd.

“Snie mor es n voetbal lek en droai hom binnenstebuten. Wat krigst den?”

Joa, den staait de butenkaande hol in stee van bol.

“En as in de hemel kikst, wat zugst den?’

Joa, steerns.

“Nee kounavvel. Dat bennen lichtjes van de steden in Austroalië. Eerde is ja hol.”

d’Aander kaande van d’eerde, hoog boven mie in de hemel. En kiek noe es, doar is de Melkweg. n Haile band lichtjes. Welk werelddeel zol dat wezen?

“Bie dag zugst der niks van. Mainsttied hangt der n kloet wolken veur.”

Mor – as k dij reusachtege holte boven mie heb, mit an d’aander kaande Austroalië, hou zit t den mit de zunne en de moan? Rinus vuilt mien twievel.

“Leuvst mie nait? Bist n piethoane, t is de woarhaid wak die zeg.”

k Hol mien mond mor. Vuil mie machteloos en doen. Doezeleg swaalkt de sterrenhemel hinneweer. k Mout der even bie liggen.

Uur of wat loater wor k wakker. Nog doezeleg in de köp. In mien mond de smoak van n kerkhof. k Vuil de speklappen omhoog kommen, run noar de koniferen en kots mie leeg. Dat locht op. k Kiek om mie hin. Geruststellend rimpelt de viskviever mie tou. De dobbers nog altied roerloos. Aan de nachthemel bennen wolken verschenen. Lichtende wolken. Op eerde is t nog nacht, mor dij vangen al zunlicht van aargens onder d’horezon weg.

In de viever spettert t. As k schaarper kiek zai k n forel omhoog kommen en op zien vinnen boven t wodder zweven. n Twijde volgt. En den zweven al dij visken dij gain verlet haren om te bieten boven t wodder. Dij dwirrelen rond in t zulvern schiensel van de lichtende wolken.

k Perbaaier Rinus wag te kriegen. Dij legt te snörken as n moterzoage en sloapt deur. As k hom vaastpak slagt hai om zok hin. Mor op n duur krigt hai ogen lös en zugt de lichtende wolken. De zwevende visken.

“k Haar t die doch zegd? Leuvst mie noe wol, doe zoesklöt?”