So oller ik worr, so mehr schütt mi in d‘ Sinn, wo dat togung in uns Loog, as wi Kinner wassen. Jüst in de schofel Tied vull Trüür un Hoop, nadat de grieselke Oorlog en Enn funnen harr, harren wi uns as Kinner al gau d’r an wennt, dat wi neet mehr bang wesen mussen vör Flegers in de Lücht un dat Drunsen un Geballer in’t Feernte, wenn Bomben fullen. Uns Ollen leten uns nu tofree, wenn wi „na buten“ wullen, over’t Feld un over Sloten un Richelwier, dör Busk un Braak. Se wahrschauden uns alleen vör depe Togsloten, Drinkeldobben un dat Deep, de Abelitz, over de en Brügg löppt up de Straat na Wir’m (Wirdum). Disse Brügg kennt elk un een as de Schottjer Piep. Neet wied d’r van of lagg dat swarte Schipp van Schipper Johann Janssen, un noch en bietje wieder in’t Gröönland was en Baadstee, waar wi Kinner bi Sömmerdag meesttieds to finnen wassen to hundjen un swemmen, wenn’t Sünntje maal ut alle Gaten scheen.
Mit anner Woorden: Dat was en Stück van’t Leileckerland na uns Kinnerverstand, un dat gull boven Maten bi Winterdag, wenn dat froren harr. In de Gewesten van de Schottjer Piep, up d‘ Schottjer Grooden, was dat Land so leeg, dat de Sloten und Togsloten bi Gebreck van Pumpwarken, waar wi dotieds in’t Geheel noch neet genoog van an de Butendieken harren, de Overlast van Binnenwater neet mehr quietwurren, un denn laggen de Leegden unner Water un gaffen, wenn’t froren harr, dat mooiste Schöfelies her för de Kinner bi en Düüpde van neet maal’n halv Meter. Up disse „Flacken“, as wi uns herelke Schöfelparadies nöömden, harren wi Kinner alltied baldadig vööl Vermaak mitnanner sünner Gefahr för Liev un Leven.
Ok wenn de Tied d’r neet na was un mennigeen d’r genoog mit to fechten harr, dör d‘ Tied to komen, gaff dat overall genoog Schöfels in de Huushollens, lüttjen un groten, meesttieds olle Breinermoorsters, man ok „Schruvendampers“, de neet mehr unner d‘ Schoh bunden man schroven worden. Wenn‘t anfung to fresen, stunnen ’n hele Rieg Lüü bi uns in d‘ Winkel (mien Vader harr‘n Smederee) un wullen hör Schöfels sliepen laten.
Sodraa neet alleen de Flacken, man ok dat Deep tofroren was, wassen se daar allmitnanner an’t Loop, Groten un Lüttjen. Mennigmaal kwamm ok Kaptain Dirks noch even langs, bund sük sien Schöfels unner, harr d’r vööl Wark mit, de Deepswall to manntjen mit vööl Hülp van annern, umdat he al anto tachentig Jahr old was. Man sodraa sien Schöfels dat Ies bereckden, swierde he al over’t Ies as wenn’t nix was.
Denn was’t ok mit leverlaa so wied, dat mien Vader sien Schöfels van d‘ Hahnbalken hool, un denn swierde he mit mi an d‘ Hand up de Abelitz langs van en Deepskant na d‘ anner in de Richt van Kloster Aland, un ik was stolt un blied, dat he sük mit mi ofgaff, wat neet so heel faak geböhrde. Wenn wi genoog d’r van harren un vördat Vader un ik weer up‘t Huus an keierden, Schöfels um d‘ Nack, mussen wi alltied noch wat to drinken kriegen. Stuuv an d‘ Brügg stunn dat Weertshuus „Schottjer Piepe“, waar Vader alltied geern ‘n Beer un ‘n Sööpke drunk, mennigmaal ok wall wat mehr d’r van. Ik kreeg en dunker Beer un lüsterde, of he wall wat vertellde van olle Tieden in uns moje Kuntrei, man he was geen smakelken Proter. Un so bleev dat d’r meesttieds bi. Man dat kunn neet tegen mien Bliedskupp an: Ik was mit hum maal weer unnerwegens up Schottjer Piep, un dat was mooi!