In d’oavend verschienen twij lichtjes, eerst bewegelk, din stokstief stil. Even knipperend, hail veurzichtjes. Nait zeker, wat d’aigenoar wil. Aan d’aander kaant stoa ik, mit n laampke te schienen. Veural nait zörgen veur schrik, dat dai lichtjes nait verdwienen. In t onzichtboare zugt e mie nait t Draaigende licht verblindt hom. Nait benaauwd, hai moakt… Continue reading →