Bie onze verhoezen vonnen wie maank olle pepieren n braifke van honderd gulden trugge. Nou lag e alweer n zetje op bözzem en möst mor ais weden. Omruilen dij Snip veur euro’s bie De Nederlandse Bank, de DNB. ‘Wie mokken der mit onze leste NS-vrijraaizendag n dagje Amsterdam van en den neemve der kovvie mit gebak van,’ zee ik tegen vraauw. Mor dou ik op webstee van De Bank keek, zag ik dat dit nog hail wat um hakken het. Mouten n digitoale aanvroag doun, n formulier printen, bevestigen òfwachten woarnoa je n ofsproak mokken kìnnen. Ik kreeg t aal veurnander en belde loater mit Gijs van de Bank um n doatum te prikken. Gijs was huil vlugge en aander weke woensdag kön ik um haalf twaalm kommen.
k Haar t aal goud veurberaaid: formulier invuld en t geld, zoas ördnijerd, in n deurzichteg plestieken puutje.
Guster wast t zo wied. k Göng allaint want vraauw mös onverwacht op lutje goud pazen.
Bank was noa n verbaauwen van vief joar körtens vannijs opend deur Keunink en DNB-president Klaas Knot (oet Onderndaam). t Zugt der meroakels nuver oet. t Is hail open en deurzichteg. In de grode hal hangt kunst. Zo zag ik Breitner mit n schilderij van n – net as vandoage – regenachtege dag in 1896 op t Rokin Amsterdam. Der höng ook n schilderij van Natasja Kensmil oet 2009 mit n veurstellen van ‘Jenny en Karl’ (Marx). Joa t Kaptoal hè. Aan toaveltjes zatten bezuikers huil trankiel op laptops te waarken. Groepen jonkgoud kwammen veurbie veur n rondlaaiden noar ‘Schatkoamer’.
n Oarege vraauw in n blaauw klaidje vruig woarveur òf k kwam. ‘Veur Gijs’ zee ik. Zai keek mie vroagend aan. ‘Geld wizzeln’ lichtte ik tou. ‘O, de kasbalie,’ begreep ze.
t Was mor even biegoan en ik mög deur n deure noar kasbalie. Der wadden drij loketten en achter aine zat Gijs. ‘Goidag, ik kom Snip weerom noar zien nöske bringen’ zee ik en huil t puutje omhoog. Hai begon te lagen: ‘zo heb k t nog nooit heurd’. Dou ik vruig hou t nije ketoor bevuil göng Gijs lös. Hai vertelde honderdoet, veur elke gulden n verhoal zeg mor.
Zo wui ik gewoar dat stoalen mure n deur kunstenoar Jules Chapon plathaauwgen scheepsromp is. Der zitten ook lutje gekleurde gloazen roamkes in. ‘Veur de transparantie’ stokte Gijs oet. Vanoet kasbalie-ruumte kìn je zo binnentoene inkieken. Eerst stön doar n rond kantoorgebaauw mor dij hebben ze òfbroken. Toene is van boeten tougankelk, joe kìnnen joe vernuvern mit kunst en der bìnnen stoulen om in dizze drokke stad even holdert te holden. En der stoan ook lutje kluuskes. Gijs: ‘Veur daklozen en swinders. Kìnnen ze sloapzak en lutje raive bewoaren’.

‘Oareg van DNB ja’ kompelmentaaierde ik.
Dou loatje open göng veur mien puutje zee ik: ‘moi Snip’.

Gijs zag dat ik ter stoer mit haar en zee: ‘Ie kìnnen nog even n selfie mokken veur t euro-kunstwaark’. Dat dee ik en dou schoof ik sloekend t loatje mit broene braifke noar Gijs tou. Hai gaf mie nog n muntje veur n kopke kovvie mit en dou verluit ik de kasbalie deur deure in de scheepsromp.
t Was n grode dag. Veur mie en vanzulf ook veur de Snip.