op krachteg klaaiop stoere gronddoar leven wie t levende zunne ronddoar vörmt de klaai,oet oard en doun,ons koppeg helsternoar zien haand op krachteg klaaiop stoere grondklinken tred en treeas wieken ien t rond;stoareg, nait te gaauw,dei klaai dei trektons noar zok tou,noar t krachtig troage laand

doar ligt ze din, t knekelpad van klaain noar groot, van t leven tot aan dood van leegte noar de bult, van op en neer, bie Moarslag hèn en weer van wienstok tot aan t graf, t gereer veurbie dat pad, veurbie de dook dij optrekt as de wind heur smook verwaait, omhoog noar òns… Continue reading →

zai zuzooit heur sierlek omdeelt fienbesnoarde bladdroagen deur n iele wienddij zaacht lèste dook verdrift zo even nog was ze hoogvertakt en onbeschrevenverbonden mit boom en strampel nou kleeft zai aan, aan rails en stevelsaan gras en swoare klaaien dwarrelt op t geroasvan haarstbladbloazerij franterg op n hoop vervlogen hoopvan griesgraauwe niksegheden

dij klaai, dij modder en t stro, zai bakken vaast aan zien bestoan, beduden t pad, n raais ver onderwegens, woar aal zien stappen zo staark, oprecht ien terra’s flinterg greunschild’ stoan, zien blik op wiedte, op t ende richt dij klaai, dij modder en t stro, zai vörmen zien oetkiek, en zien oard, bestopten… Continue reading →