veur Michelle Doppio? vruig ze. k Haarvroagd om n dubbele espresso,mor doppio haar zok overaalal oardeg nuzzeld, zo bleekin t Drintse dörp woar k neerstreekom dit gedicht te moaken,mor dat wos k toun nog nait.k Haar mien pedde op van ExcelsiorRötterdam. t Café zat vol,liek as k zulven votdoadelk mitbokbier, saté en haile dikdakkerij der… Continue reading →

In d’oavend verschienen twij lichtjes, eerst bewegelk, din stokstief stil. Even knipperend, hail veurzichtjes. Nait zeker, wat d’aigenoar wil. Aan d’aander kaant stoa ik, mit n laampke te schienen. Veural nait zörgen veur schrik, dat dai lichtjes nait verdwienen. In t onzichtboare zugt e mie nait t Draaigende licht verblindt hom. Nai benaauwd, hai moakt… Continue reading →

ROOS MOS MOR ais mit noar t gebaauw mit zoaltje.Max was doar winner ien kauwgom kaauwen.Haand ien haand kwammen zai aan ien t lokoaltje.Ale gaasten wazzen drok aan tjaauweln. Jongkeerls vonnen t schier dat zai der wazzen.Der wer tikt op schollers en streken over hoaren.As n baal maank zeelaiwen lait Roos heur sakkenmidden maank n… Continue reading →

t Is nait te verdroagen dij insektenploagen.Ongedaaierte nibbelt aan dien doagen.Smörns as zun mit naacht stried aanbiendtveren zai op, dij opvreters van dien tied. Bis van bèr òf, kaams dien lokken,mos tannenpoetsen, kaauwen zai aan klokken.Heurs koekoeksklok gedureg sloagen.Aalweer is ter n mörn noar de moan. Doe bis van slag òf, te loat mit eten.Krigs… Continue reading →

n Geur van vochteg holt hangt om ons hen. Bleshounder drieven zunder doul op t wotter en laangs oever sloapen ekkelbomen. Geel wiegelt blad in spaigelbeeld. n Swoan stekt snoavel in zien veren. Klaine geluuden van zwaarvende mezen weven een web van stilte in dizze harst. Buten is alles mit alles in balans. In ons… Continue reading →

  Vuurpiel, vrijhaid en vree Der gaait n vuurpiel de lucht ien, mor t is gain nij-joar.Loopjong mit zien hoazege snoet stapt ons jeugdhonk ien,en wie snoeven meugelkheden op, mit verwachtens ien lien.t Leven wordt licht, gedachten daiper, oogleden swoar. Wereld draait weer veuls te gaauwachteg veur mien kop,mien koak staait stiefoet, t swait gutst… Continue reading →

op krachteg klaaiop stoere gronddoar leven wie t levende zunne ronddoar vörmt de klaai,oet oard en doun,ons koppeg helsternoar zien haand op krachteg klaaiop stoere grondklinken tred en treeas wieken ien t rond;stoareg, nait te gaauw,dei klaai dei trektons noar zok tou,noar t krachtig troage laand

Ien kroug kroop k n moal achter pioano.Mien pioanospul stelde haildal niks veur.t Was n laidje over n heerschop ien òl koanodij deur t daip schoot, mor achtersteveur. n Keerl ien kroug dij von t prachteg.Hai gaf mie gedureg n glaske bier.Òl koano ging dou zee op, machteg.n Golf schoof ding strand op ien n… Continue reading →

doar ligt ze din, t knekelpad van klaain noar groot, van t leven tot aan dood van leegte noar de bult, van op en neer, bie Moarslag hèn en weer van wienstok tot aan t graf, t gereer veurbie dat pad, veurbie de dook dij optrekt as de wind heur smook verwaait, omhoog noar òns… Continue reading →

Ain, twij, drij. Vanòf Menkemoabörg kieken je stoef noar Meij. Vaaier, vief, zes. Swaarde merel vret hom dik ien rooie liesterbes. Zeuven, aacht, negen. Ollu binnen oet tied,mos nou zulf dien gat òfvegen. En haildaal achteraan komt as leste tien. Wel zoveul jongen kreeg ons kenien. Hogelandster telriemke. Zet ien nije spellen.Oet: Zoutkamper Almanak, 1811.