Categorie Verhoalen

Maria

k Rol miezulf noar d’grode toavel, woar d’ol vraauw aaltied zit en in t Dagblad kikt. k Knup n proatje mit heur aan. ‘Kom,’ zeg k, ‘k wil mie n poar koartjes kopen om te versturen.’ ‘Doe koartjes versturen? Doe worst hier verpleegd. Ze mouten die koartjes sturen!’ ‘Joa. Dat gebeurt ook wel.’ k Wil… Lees meer

Toch

Ieneent valt e middagzun op e beide bultjes en van òfstand lieken het twee ronde heuvels midden op t grune gras. Ok Liesbeth krigt ien e goaten wat of ze moakt het en n brede glimlach verschient om heur mond. Veurzichteg lijt ze ombeurten nij blad op e ene en nije takjes op e aander… Lees meer

Boom

Ien n bos bie Vraiskelo stonden drai mensken noar eerde te kieken. Veur heur vouten lag n daip gat: boom was mor krek te zain en der kwam n kolde locht òf. Onder heur vouten ruzzelden gruine bloadern. “Wèl denkstoe dat t groaven het?” vroug olde man. “Is t nait te daip om te groaven?”… Lees meer

Vrumd

Der was allenneg n kronkelboom. Aine dij schaif wegwaaid was bovenin. Takken grepen noar horizon, woar niks was as leegte. t Was hom onduudelk wat voor soort boom t was. Hier en doar zaten nog wat bloaren. Hai dee zien rugzak òf en luit hom in t geelgraauwe gras plovven. Hai kreeg zien buusdouk. Dou… Lees meer

Engeltje van Muzzelknoal

t Is nog nait laank leden dat vraauw Dalshaaim op numero aine woonde. Vraauw Dalshaaim, goud achter in de tachteg, was in de loop van de joaren vergruid mit d’ainzoamhaid, dij heur leek te pazen as n olde vertraauwde jaze. Heur voader was nait weerom kommen van de oorlog. Zulm haar ze onderdoken zeten, soamen… Lees meer

Noar de meeuwen

De enorme vlakte mul zaand strekt hum uut noar t wotter en waaiert noar links en noar rechts. Fiene voetstappen goan over duuntjes die deurlopen tot de zee, ver vot. Vlakbij, op t dak van t straandpaviljoen, krijst n zilvermeeuw met lange uuthoalen, zien kop boegt doarbij van achtern noar veuren en terug bij n… Lees meer

Getuugschrift

‘Waist nog dat wie n poar zummers leden aan t fietsen waren op Westerwolde en dat we dou mien nichtje tegenkwammen?’ vruig dien vraauw vanachter t hoofdblad van d’kraante. ‘Nichtje?’ ‘Joa, Gretha. Mit Hans, heur man, waist nait meer, van dij rieschool?’ ‘Mm, mm,’ zeest en sluigst n bladziede van dien zotterdagbieloage om. ‘En dat… Lees meer

Met achttien

Ien e waarme wiend lopen we vanòf de leste hoge duun noar t straand en e zee. Op dizze vroege julidag bennen der amper mensen op t eilaand en hier – zo ver noar t oosten – bennen we de enegsten. Onderweegs hierhìn liep mien kleindochter nog gewoon n poar meter veur me, mor nou stoeft ze… Lees meer

Eén – twee

Vandoag is t de dag.        Ien dit vroege mörnlicht kin k alle schroeven en moeren goed zien – zulfs zunder leesbril – en ik beweeg niet meer: Mien benen stoppen met droaven en mien aarms stoppen met drukken en trekken. Het is kloar, het is gewoon kloar en ik stap van t loopapperoat, wis me t zwit… Lees meer

Gedver…

Bosman zat bie toavel veur t grode roam. En hai dee haildaal niks. Hai wol der aigelk wel wat voaker oet, mor om verschaaiden redens bleef e aal meer ien hoes. Desondanks was t n aangenoam gevuil om gainain tot last te wezen of te kort te doun, zo as e hier zat bie grode… Lees meer