Vuurpiel, vrijhaid en vree Der gaait n vuurpiel de lucht ien, mor t is gain nij-joar.Loopjong mit zien hoazege snoet stapt ons jeugdhonk ien,en wie snoeven meugelkheden op, mit verwachtens ien lien.t Leven wordt licht, gedachten daiper, oogleden swoar. Wereld draait weer veuls te gaauwachteg veur mien kop,mien koak staait stiefoet, t swait gutst… Continue reading
Posts by Ingeborg Nienhuis
Ingeborg Nienhuis
t Beholden thoes
Waddenzee klaauwt ons aan diek,om t hoes jagt n duvelse wiend.Minsen en daaier vuilen t krektgeliek:der is wat kwiet wat nooit ain viendt. Geld maint dat wie hier nait pazen,toukomst staait swaart ien kraant.Schone handen bomzen op glazen:willen ons lief, ons leven, ons laand. Mor bie ons achter veurdeurzingen zai zaacht over n laive honden… Continue reading
Ingeborg Nienhuis
n Olle vos
Strampelnd kwam hai op heur tou. t Kon nait missen: zai droug n rood jaske, persies zoas zai aankundegd haar. n Luk beetje achter de poest bleef hai stoan bie t toaveltje en keek heur ien ogen. Achter t briltje haar zai heur ogen swoar aanzet; t aine wat swaarter as t aander. ‘Doe bis… Continue reading
Ingeborg Nienhuis
Meneer Jansen
Ik leerde hom kennen dou ik op middelboare schoul zat: meneer Jansen. Zo’n ordentelk kereltje; ain om deur n rinkje te hoalen. Twij haltes noa mie stapte hai smörgens bus ien, nikte aan sjefeur en nam ploats aargenswoar veurien. Bie t grote bankgebaauw aan t begun van t stadscentrum mos hai der weer oet. n… Continue reading