n Geur van vochteg holt hangt om ons hen. Bleshounder drieven zunder doul op t wotter en laangs oever sloapen ekkelbomen. Geel wiegelt blad in spaigelbeeld. n Swoan stekt snoavel in zien veren. Klaine geluuden van zwaarvende mezen weven een web van stilte in dizze harst. Buten is alles mit alles in balans. In ons… Continue reading →

Vandoag is alens te wied om dicht bie die te komen. Toch mor tegen beter waiten in bie dunen laangs noar t end van t aailand. Doar is t leeg en stil. De vuurtoren aan overkaant trilt in de stekende zun. Boven t zaand schrieven swaalfkes onbegriepeleke taikens tegen t aivege blauw. Tied het hier… Continue reading →

  Ootje is muid, hangt op baank, aarms wied en bainen op toavel. Zai binnen weer vot, de graimerds, de lutje grieptengels mit heur griebels. Heur glerege bakhanden op t glas beduden nog hou mooi t was.

n Leste smok. Doar gaait zai hìn mit heur kovver vol mit dreumen. Moeke dwoalt deur t hoes dat inainen te groot is en te stil. Diggels van heur kinderjoaren in heur koamer: verweesde poppen, vergeelde posters, n stoapel bouken en n spaigel woaruut zai verdwenen is. Zachies sloet zai deur: eerste tied boudel mor… Continue reading →

Koap hangt stil noast mie in de wind, likt te wachten tot e woorden vindt veur alens wat hai wait van zee en laand, t zolte wiedeln en t schaarpezaand.   Achter mie trekt boot n schoemend spoor en lost hoaven langzoam op in dook. Hoog boven dunen wacht aargenswoar stoar blind en swiegend de… Continue reading →